چه کسی مایل است هفتاد هزار ملک او را نفرین کنند؟

یکی از گناهانی که در قرآن، روایات و اخبار به دست آمده از معصومین (علیه السلام) به کبیره بودنش تصریح شده «دروغ» است.

دروغگو دشمن خداست. این جمله یکی از آن جملاتی است که اغلب ما از کوچکی آن را می شنویم و به زشتی کار آن پی می بریم. داستان چوپانی که برای خوشگذرانی دروغ می گوید و سرانجام به عاقبتی بد گرفتار می آید، یکی از آن داستان هایی است که تمام مردم ایران آن را شنیده اند؛ اما آیا واقعا آن را درک کرده اند؟

از امام حسن عسگری (علیه السلام) روایت است که :
«تمام بدی ها در حجره ای قفل شده است و کلید گشودن آن دروغ است»

قرآن مجید و دروغ :

خداوند در سوره نحل آیه 117 می فرماید:

«جز این نیست که می بافند دروغ را، کسانی که ایمان نیاورده اند و تصدیق نکرده اند نشانه های خداوند را» یعنی دروغگو به آیات خدا ایمان ندارد. »

یا در سوره زمر می فرماید:

«به درستی که خداوند راهنمایی و لطف نمی فرماید درباره کسی که دروغگو و بسیار ناسپاس نسبت به منعم حقیقی است»


حدیثی از حضرت صادق (علیه السلام) است که «از مجازات دروغگو آن است که خداوند، فراموشی را بر او مسلط می گرداند»(وسائل الشیعه)

پس دروغی می گوید و آن را فراموش می نماید و بعد خبری می دهد که منافی با دروغ اولی است و خود را نزد مردم رسوا می سازد.

حضرت عيسي بن مريم (علیه السلام) فرمود:
«كسي كه دروغ گويي اش زياد شود حسن و جمال و وقارش نزد خدا و خلق از بين مي رود به طوري كه مردم از او متنفر و منزجر مي شوند.»


 

نوشته شده توسط مدیر وبلاگ در دوشنبه هجدهم خرداد 1388 ساعت 8:9 موضوع | لینک ثابت